#34 Anatomia brzucha

Tematyka związana z ludzkim ciałem nie jest nam obca. Adaś właściwie od zawsze lubił bawić się w lekarza. Oczywiście z przerwami na bycie kucharzem, kosmicznym strażnikiem czy Myszką Miki. Zawsze jednak zabawa w lekarza wracała, a wraz z nią ciekawość i coraz bardziej dociekliwe pytania. I tak Adaś był już internistą, neurochirurgiem, kardiologie i nefrologiem (tej ostatniej nazwy nie używaliśmy, chodzi o nerki ;)). Czasami był też takim wszechstronnym lekarzem, co to i przeszczep serca zrobi, i kość załamaną poskłada, i z bakterii ranę oczyści, pogłaszcze, uspokoi, katar wyleczy.

Wiedzę na temat ludzkiego ciała, jak na czterolatka, ma ogromną. Julka stara się dotrzymywać mu kroku, choć jeszcze nie rozumie wielu, wielu rzeczy, ale już jest z niej słodka pani doktor ze stetoskopem, który się ciągnie za nią po podłodze.

#32 Wyprawa do zoo

Trochę to trwało, ale w końcu się zdecydowaliśmy i pojechaliśmy zobaczyć londyńskie zoo. Wcześniej byliśmy w gdańskim, do którego mamy wielki sentyment, oraz dublińskim. Byłam pewna, że Maluchy będą zachwycone... i się nie pomyliłam.

Londyńskie zoo mieści się w Regents Parku, a jego powierzchnia to aż 15 ha. Naszą wyprawę rozpoczęliśmy właśnie od spaceru przez park, w stronę wejścia do zoo. Regents Park zrobił na nas olbrzymie wrażenie. Zachwycił bujną przyrodą i pięknymi, obsypanymi kwiatami drzewami. Maluchom najbardziej spodobały się stare fontanny, obsadzone wokół tulipanami. Park jest niezwykle rozległy i kryje jeszcze wiele ciekawych miejsc, ale tym razem zmierzaliśmy prosto do celu.

Londyński ogród zoologiczny jest trzecim najstarszy na świecie. Został otwarty w 1828 roku, choć dopiero od 1847 udostępniono go zwiedzającym. Znajduje się w nim ponad 650 gatunków zwierząt z całego świata, a 112 z nich to gatunki zagrożone. Nam nie udało się zwiedzić wszystkich zagród i pawilonów, zabrakło i czasu i sił. To, co zobaczyliśmy było cudownym doświadczeniem i niesamowitym przeżycie dla całej naszej czwórki.

Zwiedzanie zaczęliśmy od oglądania ptaków w część nazwanej Snowdon Aviary & Owls. Cześć z nich spała, pochowana w domkach, bo było naprawdę ciepło. Jednak i tak udało nam się zobaczyć kilka rożnych gatunków sów oraz przejść przez wspaniale przygotowaną wolierę. Wygląda jak wielki namiot z siatki, przez który można przejść i podziwiać ptaki wokół siebie, nieoddzielone żadną siatką czy szybą. Niesamowite przeżycie, jak się później okazało, jedno z wielu takich z londyńskim zoo. 

# 31 Zwierzątka z talerzyków.

Pomysły na wykorzystanie papierowych talerzyków można mnożyć i mnożyć bez końca. W internecie można wyszukać niesamowite inspiracje. U nas tym razem trzy proste, ale efektowne zwierzaki: wąż, rekin oraz sympatyczna panda. 

 

# 30 Kryształy z soli na muszlach i kamieniach

Hodowanie kryształów z soli to chyba najprostszy z eksperymentów. Pamiętam go ze szkoły podstawowej. Nie pamiętam, jak wyglądały kryształy, które wtedy wyhodowałam, ale pamiętam frajdę, jaką sam proces i obserwacja zmian mi dawały.

Nasze pierwsze podejście do kryształów to ich najprostsza wersja, czyli kryształy z soli. Wykonanie jest proste. W ciepłej wodzie trzeba rozpuścić tyle soli ile się da. Kiedy przestanie się rozpuszczać, oznacza, że roztwór już jest gotowy. Więcej po prostu się nie da.

Mu nasz roztwór wlaliśmy do miseczek, w których umieściliśmy muszle i kamyki. Część roztworu pofarbowaliśmy. Użyliśmy do tego barwników do farbowania jajek. Zrobiliśmy mały zapas, czasami po świętach można je kupić taniej, a potem wykorzystać do eksperymentów czy pofarbować jajka, bo taki się ma kaprys. A co.

Już następnego dnia można była zaobserwować malutkie kryształki.

Woda parowała wolno, kryształy wyrosły malutkie, ale licznie obrosły nasze skarby i miseczki.

Na blogu Frajda Przyrodnika czytałam, że duże kryształy najlepiej rosną w wąskich naczyniach. A więc przed nami kolejne eksperymenty. Tym razem postaramy się wyhodować większe solne kryształy. Sprawdzimy też, jak rosną kryształy z boraksu.

#29 Powrót do dzieciństwa. (DnW III)

Obecnie dla dzieci dostępnych jest cała masa gier, zabawek, gadżetów. Także do zabaw na świeżym powietrzu. Gigantyczne kręgle, rożnego rodzaju zabawki z piłkami, do odbijania, strzelania, podrzucania i łapania. Osobiście uwielbiam takie zabawki, sama lubię się bawić na dworze.

Jednak szczególnie podobają mi się te zabawy, które nie wymagają zbyt wielu akcesoriów. Dlatego lubię pokazywać Maluchom gry i zabawy, w które sama bawiłam się jako dziecko. Tak wkręcili się w "Stary niedźwiedź mocno śpi" oraz "Ciepło, zimno". Najnowszym odkryciem jest zabawa w berka. 

Już wcześniej ganialiśmy się po domu, ale tym razem zasady były jasne, z góry ustalone, a zabawa odbywała się na dworze. W pięknym Stratford Parku.

Kilka słów o samym parku: jest położony niedaleko centrum Stratford. Są tam korty tenisowe oraz boiska do koszykówki, piłki nożnej oraz siatkówki. Widziałam też budynek do kręgli, ale wygląda na zamknięty już od jakiegoś czasu. Jest też płac zabaw z brodzikiem oraz oddzielony mniejszy plac zabaw dla najmłodszych. 

Początkowo nosił nazwę West Ham Lane Recreation Ground, został otwarty w latach 1899 i 1912. W 1990 jego nazwę zmieniono na Stratford Park. Pozostało w nim wiele niezmienionych elementów, jak układ ścieżek, fontanna, stare budynki. Obecnie drzewa są podświetlone kolorowymi światłami. Wiosną jest tam niewiarygodna ilość kwiatów - żonkile oraz krokusy. W 1973 roku otworzono w nim Ogród dla niewidomych.

W miejscu, gdzie kiedyś była scena wzniesiono coś na kształt małego amfiteatru. Składa się on z drewnianej estrady, niestety zniszczonej, oraz półokrągłych ścian, które są idealne do zabawy w berka. Można się za nimi chować, uciekać, skradać się, a przestrzeń jest na tyle mała, że nie trzeba się martwić, że dziecko zniknie z zasięgu wzroku. Ściany są pomalowane na odcienie żółci i pomarańczy, wiec Adaś mówi, ze to jest miodek i zazwyczaj, gdy tamtędy przechodzimy (czyli często) podjeżdża tam, aby trochę "podjeść". 

Zaczęliśmy od tradycyjnego berka ganianego. Teraz dodajemy pewne urozmaicenia - żeby nie zostać złapanym, trzeba kucnąć lub stanąć na jednej nodze. Bardzo podoba mi się pomysł na ułatwienie, które polega na dotknięciu określonej rzeczy, np. żelaza albo drzewa. Na pewno prędzej czy później spróbujemy takich wariantów.

Zapraszam na inne blogi, które biorą udział w trzeciej edycji Dziecka na warsztat: